ماهی  کوچکی که طعم تنگ ازارش می دهد و بوی دریا هوایی اش کرده است . 

قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس. اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد؟!

ادم ها  ماهی ها را در تنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه اما ماهی وقتی در دریا شناور شد

ماهی است و قلب وقتی در خدا غوطه خورد قلب است . 

هیچکس نمی تواند نهنگی را در تنگی نگه دارد  تو  چطور  می خواهی قلبت را در سینه نگه داری !!

چه درد ناک است وقتی نهنگی مچاله می شود و وقتی دریا مختصر می شو د

و وقتی قلب خلاصه می شود و ادم قانع .

این ماهی کوچک  اما بزرگ خواهد شد و این تنگ   تنگ  خواهد شد و این اب  ته خواهد کشید 

تو اما کاش قدری دریا می نوشیدی و کاش نقبی می زدی از تنگ سینه به اقیانوس .

کاش راه ابی به نا منتها می کشیدی و کاش این قطره  را به بی نهایت گره می زدی. کاش.....

بگذریم....

دریا و اقیانوس به کنار  نا منتها و بی نهایت پیش کش .

کاش لا اقل  اب این تنگ را گاهی عوض می کردی . این اب مانده است و بو گرفته است .

و تو میدانی اب هم که بماند می گندد اب هم که بماند لجن می بندد .

و حیف از این ماهی که در گل و لای بلولد و حیف از این قلب که در غلط بغلتد!

                                                                            عرفان نظر آهاری